TURKANAMEISJES IN LOYANGALANI, KENYA '02








 

 


Bezoek aan de El Molo en afscheid van Paul, Sammy en de jeep (9)

De wind jaagt als een tornado over de hutjes van de El Molo. Het is nog vroeg in de ochtend maar de hitte is nu al bijna ondraaglijk. De El Molo is de kleinste stam van Kenya en wellicht van heel Afrika. Het is niet helemaal duidelijk hoeveel mensen deze stam nog telt, maar zelf schatten ze het aantal op zo'n honderd.

Al eeuwen wonen de El Molo aan Lake Turkana en de visvangst was tot voor kort hun enige middel van bestaan. Maar sinds er huwelijken worden gesloten met de Samburu, nemen ze meer en meer andere leefgewoontes over en neemt hun aantal weer toe. Een blanke huid vinden de kinderen erg interessant en sommigen krijgen er geen genoeg van over m'n armen te aaien of aan m'n haar te voelen. Vissers zijn op de oever bezig met het reparen van de netten en vrouwen zitten in de schaduw van hun hutjes op de grond. We maken een boottochtje over het meer en het water zorgt voor een beetje verkoeling. De wandeling die we daarna maken naar de top van een heuvel, vergt bijna teveel van ons in deze extreme hitte. Ver beneden zie ik een aantal kleine krokodillen zwemmen, een lekkernij volgens de El Molo. Officieel is het jagen op krokodillen verboden, maar wie controleert dat hier?

Laatste wandeling door Loyangalani
Tegen zonsondergang maken we met z'n drieŽn nog een laatste wandeling door Loyangalani. Even buiten het dorpscentrum is een ander Turkanadorp schitterend gelegen op een heuvel, blauwgrijs gebergte is vaag zichtbaar op de achtergrond. We worden met enige achterdocht bekeken en zodra de Turkanavrouwen onze camera's hebben ontdekt is het foute boel. Ze beginnen in het Turkana tegen ons te schreeuwen en ook al verstaan we er niks van, de strekking is duidelijk. Rondlopen mag, maar er worden absoluut geen foto's gemaakt! Gelukkig zijn kinderen overal ter wereld hetzelfde en zij loodsen ons vrolijk en uitgelaten verder het dorp in. Ze kunnen geen genoeg krijgen van het poseren voor onze camera's en iedere keer als we afdrukken gaat er een joelend gejuich op. Tegen het einde van de fotosessie zijn alleen nog silhouetten zichtbaar tegen de oranje avondlucht. Het is tijd om terug te gaan.

Kokende motor
Vanaf Loyangalani is het een paar honderd kilometer goed gegaan, maar even voor Maralal gebeurt het onvermijdelijke. We staan stil, de motor kookt. Aan de ene kant balen we, maar gelukkig gebeurt het hier en zijn we de woestijn zonder problemen doorgekomen. Geen paniek, Sammy heeft dit soort dingen vaker bij de hand gehad. Hij gooit een blikje currypoeder en een pakje thee in de kapotte radiateur in een poging het lek te dichten, giet er hierna een aantal liter water in en we kunnen weer op weg. Het is werkelijk niet te geloven.

Vergane glorie
Er was in Maralal gekeken naar de jeep, volgens Paul. Inderdaad, er was gekeken. Verder blijkbaar niets, want als we de volgende dag onderweg zijn naar Nakuru, begint de motor voor de honderdvijfentachtigste keer te koken. Na een zenuwslopende rit -om de 5 kilometer stoppen, motor af laten koelen, water in de radiateur kiepen en weer op weg- stranden we uiteindelijk in Nyahururu. Als we voor donker in Eldoret willen zijn, lijkt het ons verstandig nu een taxi te regelen en hier afscheid te nemen van Paul en Sammy. Het is niet de eerste keer dat we een Planet-jeep in vergane glorie achter moeten laten. Het beeld van die arme Sammy in Narok staat ons nog helder voor de geest. Maar hadden we dan ooit gedacht dat dit geweldige avontuur anders afgesloten zou worden dan op passende, Afrikaanse wijze? Dat zou wel een beetje dom geweest zijn, niet?

TERUG NAAR INDEX


 
Afrikaverslaving.nl © Josine van der Wal 2006-2009 Laatste update: 30 december 2008