MAASAIKRIJGER, KENYA '02








 

 


Drinkpartijen en een kapotte jeep (2)

Onze chauffeur is wel erg vrolijk. En ieder half uur moet hij de auto uit om te plassen. Met leeuwen in de buurt! Z'n territorium afbakenen. Ja erg leuk. Waar onze Sammy is weet niemand. Vanmorgen moesten we weer met de andere Planet-groep mee op safari, want 'onze jeep was nog steeds kapot'.

We snappen er helemaal niks meer van als onze eigen jeep met een nieuwe Planet-groep op een gegeven moment naast ons staat bij een aantal leeuwinnen. We beginnen argwaan te krijgen. Er klopt helemaal niets van de verhalen die onze nieuwe chauffeur ophangt. Onze jeep kapot? En waar is Sammy? Onze medereizigster uit Portugal vertelt dat ze vannacht gezien heeft dat de chauffeurs flink aan het zuipen waren. Dat verklaart opeens een heleboel! We besluiten nu van de safari te genieten en daarna eens te gaan praten met Sammy en zijn collega. Voor de derde keer zien we een cheeta met jongen, deze keer bijna op aaiafstand. Dit is schitterend! Ze blijft rustig zitten en stoort zich niet aan onze aanwezigheid. De kleintjes kruipen dicht tegen mama aan. Het vroege ochtendlicht zorgt voor fantastische kleuren. Dit worden wereldfoto's! Even later staan we pal naast twee mannetjesleeuwen. Ook zij slapen rustig verder. We zien nog veel meer leeuwen deze ochtend. Bijna tot vervelends toe! De talloze kuddes gnoes, zebra's en buffels blijven schitterend om te zien.

Drinkpartij
Terug bij de campsite is Sammy inmiddels weer wakker. Hij heeft dus gewoon z'n roes uit liggen slapen. We maken duidelijk dat we op deze manier geen vertrouwen meer hebben in de rest van onze safari en willen duidelijkheid over de gang van zaken. Hij baalde gisteren van de kapotte jeep en was nog lang bezig geweest met repareren. Daarna had ie het helemaal gehad en had zin in een biertje. We besluiten wel verder te gaan met Planet, op voorwaarde dat we de tweede week naar Lake Turkana een goede jeep meekrijgen en niet zo'n gaar ding als die we nu hebben. En deze drinkpartij moet de laatste geweest zijn op onze reis.

Op bezoek bij de Maasai
Tegen het einde van de ochtend gaan we op weg naar het dichtstbijzijnde Maasaidorp. Dat kan best lopend, volgens Sammy. Toch een vreemd idee, met zoveel wild in de buurt. Bij een schooltje stappen we naar binnen. Zo'n veertig Maasai-kinderen zitten keurig in de bankjes, gestoken in blauwe uniformpjes met gele kragen. Ze vinden het schitterend dat we bij hen komen kijken en de juf laat de kinderen wat liedjes voor ons zingen. Ze dansen en klappen en schreeuwen heerlijk door elkaar heen. Er komt een klein meisje naar voren en krijgt van de juf een aanwijsstok waarmee ze parmantig naar het schoolbord loopt. Een voor een wijst ze de verschillende dieren aan die op het bord zijn getekend, waarop de hele klas in koor de namen opdreunt. Maar onze videocamera vinden ze ook erg interessant! De juf laat de chaos die ontstaat lachend toe.

SiŽsta
In de deuropening staan twee Maasaikrijgers ons aandachtig op te nemen. We maken een praatje met hen en ze lopen met ons mee verder het dorp in. Daar is alles in diepe rust. Niet verwonderlijk op het heetst van de dag. Onder een enorme groene acacia liggen de mannen van het dorp hun middagdutje te doen, de typerende rode doeken over hen heen. Bijna alle shops zijn gesloten en hier en daar hangen wat jongelui rond. De rust werkt aanstekelijk en ook wij gaan er bij zitten en laten de sfeer van dit dorp op ons inwerken. Af en toe komt er een Maasai voorbij die ons groet en wat verwonderd aankijkt.

Autobandschoenen
Een van de dorpelingen kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en komt bij ons staan. Eindelijk kan ik de 'autobandschoenen' eens van dichtbij bestuderen. IJzersterk schoeisel dat een leven lang mee schijnt te gaan. Om zijn kuiten draagt hij versieringen van superkleine kraaltjes. De rode gestreepte doek achteloos over de schouder, stok losjes in de hand. De Maasaikrijger vraagt wie we zijn en waar we vandaan komen en er ontstaat een gesprek over zijn cultuur. Besnijdenis vindt nog steeds plaats, zowel bij de jongens als bij de meisjes! De Maasai hebben geen makkelijk leven. Voortdurend is er de dreiging van het wild dat uit is op het vee en wat soms voor levensgevaarlijke situaties zorgt. De Maasai haalt een leeuwenklauw tevoorschijn. Deze is van de leeuw geweest die hij doodde toen hij 15 jaar was, vertelt hij. Hij draagt 'm altijd bij zich. We zitten lichtelijk met onze oren te klapperen. Met alleen een speer moeten de jongens rond hun vijftiende een leeuw doden om te bewijzen dat ze echte mannen zijn. Daarna zijn ze 'warrior' en mogen ze trouwen. In de verte lopen een aantal rijk versierde vrouwen over de vlakte met balen gras op hun rug. Dat wordt gebruikt om de daken van de hutten te repareren, vertelt de Maasai. We schrikken wel een beetje, als een Maasai ons vertelt dat het gejank van de honden afgelopen nacht werd veroorzaakt doordat een leeuwin hun manyatta erg dicht naderde. Onze tenten staan vlakbij deze manyatta...

TERUG NAAR INDEX  |  LEES VERDER...


 
Afrikaverslaving.nl © Josine van der Wal 2006-2009 Laatste update: 30 december 2008