ALTIPLANO, CHILI '08

 

 


Het is dan wel geen Afrika.. toch verdient dit schitterende land zonder twijfel een plek op de site! In november / december heb ik hier drie weken rondgereisd met reisorganisatie Avanta.

Met maar liefst 4300 kilometer tussen het meest noordelijke en meest zuidelijke punt strekt Chili zich bijna uit van de tropen tot de poolcirkel. Door die geografische uitgestrektheid is het land een aaneenschakeling van zeer uiteenlopende landschappen. Wij hebben vooral door het noorden van het land gereisd en bleven ons verbazen over de bijzondere natuur: desolate woestijnen, ruige kusten met eenzame stranden, onmetelijke zoutvlakten, wonderlijk gekleurde berggebieden en de op meer dan 4000 meter hoogte gelegen Altiplano met meren en vulkanen. De Atacama woestijn in het noorden is de droogste plek op aarde. Het is een bizar landschap dat veel weg heeft van een andere planeet! Een gortdroge, surrealistische wereld van grillige rotsformaties, eindeloze maanlandschappen en witte zoutvlaktes. Na twee weken in het noorden was er nog tijd voor het Lake District: een schitterend groen gebied vol besneeuwde vulkanen, blauwe meren en dichtbegroeide wouden.

Afgelegde route:  
Omdat je in drie weken onmogelijk alle delen van het land kunt zien, moesten we een keuze maken. Van Santiago zijn we eerst naar de kust gereden. Deze hebben we een aantal dagen gevolgd richting het noorden, via Valparaiso, La Serena, Vallenar en Huasco. Ter hoogte van Antofagasta zijn we het land ingereden, via Calama naar San Pedro de Atacama. Daar hebben we o.a. de spectaculaire Valle de la Luna (vallei van de maan) gezien. De route ging verder over schitterende, ijskoude hoogvlaktes, langs de grens met Bolivia.
Vanaf het grensplaatsje Ollague wilden we verder naar het noorden, maar helaas was dat niet mogelijk: de wegen waren kapot door aardbevingen en overstromingen, en een andere route werd onveilig gemaakt door bandieten uit Bolivia. Daarvoor zouden we een vergunning nodig hebben en daar hadden we geen tijd voor. Dus maar weer terug, dezelfde (schitterende!) route naar Calama. Vanaf Calama reden we weer richting de kust, van Tocopilla naar Iquique en helemaal naar het noordelijkste punt van het land: Arica. Hiervandaan zijn we via een spannende bergpas (in het aardedonker) in het dorp Putre terechtgekomen. Hier hebben we een nacht geslapen om wat te wennen aan de grote hoogte, de volgende dag zouden we namelijk naar het hoogste meer ter wereld rijden, Lago Chungara op 4650 m. Daar sneeuwde het en was het IJSKOUD... zeker omdat we inmiddels temperaturen van 30 graden gewend waren was dit een bijzondere ervaring.
Vanaf Putre weer terug naar het zuiden, deze keer via een alternatieve route, langs de dorpjes Belen, Tignamar en Codpa. Onderweg naar het zuiden hebben we Reserva Nacional Pinguino de Humboldt bezocht, een eiland tussen Vallenar en La Serena, waar kolonies pinguins broeden en talloze zeeleeuwen te zien zijn. Zeer de moeite waard!
Via de Ruta 5, de snelweg die van noord naar zuid door het land loopt, zijn we helemaal naar Puerto Montt gereden, met de pont overgevaren en langs de meren teruggereden naar Santiago. Helaas was het de eerste dag in het merengebied helemaal bewolkt, maar dit werd de volgende dag ruimschoots goed gemaakt, met prachtig zicht op de besneeuwde vulkaantoppen.

TIP: stop geen appels of ander fruit in je handbagage vanuit Nederland! Dit leverde mij op het vliegveld van Santiago een boete van 50 euro op, nadat ik plechtig moest beloven het nooit meer te zullen doen... (en een indrukwekkend proces verbaal van 5 pagina's).

 

 

 
Afrikaverslaving.nl © Josine van der Wal 2006-2009 Laatste update: 30 december 2008